O χειρουργικός υπερνατουραλισμός του David Mamet (2017)

Μέχρι το 2005 περίπου που το είχα ψάξει είχαν δημοσιευτεί περισσότερες από 1300 κριτικές παραστάσεων έργων του σε εφημερίδες και περιοδικά, και περισσότερα από 220 επιστημονικά άρθρα, κεφάλαια σε βιβλία […]

(Ανα)προσαρμογές και θεατρική αγορά (2017)

Κατά τη διάρκεια της χειμερινής σεζόν θεατές και κριτικοί βρισκόμαστε μπροστά σε μια πραγματική χιονοστιβάδα θεατροποιημένων εκδοχών πεζών έργων. Ειδικά φέτος σπάσαμε κάθε ρεκόρ. Κάθε δεύτερη παράσταση ήταν και μια […]

Βρεφικό Θέατρο: Μόδα ή αναγκαιότητα; (2017)

Η Ξένια Καλογεροπούλου με την παρουσίαση της ευρηματικής παράστασης «Έλα – Έλα», στο Φεστιβάλ Αθηνών το 2010, εισήγαγε το ευρύ κοινό στον παραστασιακό «κώδικα» του βρεφικού θεάτρου. Μια νέα κατηγορία […]

Το θέατρο της πόλης: ελπίδες και πολλές ανησυχίες (2016)

Όσοι παρακολουθούν τα θεατρικά πράγματα της Θεσσαλονίκης τα τελευταία χρόνια πρέπει να έχουν διαπιστώσει ότι το κοινό που γεμίζει πλέον συστηματικά τις αίθουσες ελάχιστη σχέση έχει με το προ 30ετίας […]

Η θεατρική κριτική στο περιθώριο (2016)

Η σύγχρονη θεατρική κριτική στον τόπο μας, αν και πλούσια σε ποσότητα και ποιότητα, στριμώχνεται ολοένα και πιο πολύ στο περιθώριο. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερος κόπος να το διαπιστώσει κανείς. Κάποιες […]

Το θεατρόμορφο παιχνίδι εξουσίας του Ριχάρδου Γ’ (2015)

  Με πολιτικούς όρους θα μπορούσε κάποιος να τον ονομάσει Στάλιν της Αναγέννησης: δικτατορικός, αμείλικτος, υπόγειος. Με ψυχολογικούς όρους, ένα υβρίδιο θάρρους, ευφυίας και απύθμενης κακίας. Με μεταφυσικούς όρους, η […]