«Το δαχτυλίδι της μάνας» του Γ. Καμπύση στο Tempus Verum – Εν Αθήναις, 2018

Θα μπορούσε να εντοπίσει κάποιος τον κίνδυνο να γίνει «μόδα» η σκηνική απόδοση των έργων πάνω σε ένα μουσικό τέμπο, όμως θα αδικήσει έτσι μια παράσταση ολοκληρωμένης σύλληψης κι εκρηκτικής εκτέλεσης.

Η δουλειά των C for Circus δεν φέρνει κάτι καινούργιο, όμως είναι ωραίο να βλέπεις νέους καλλιτέχνες να γοητεύονται και να δίνουν πνοή σε «παλιά» έργα, ειδικά καθώς έχουμε να κάνουμε με ένα ευτυχές παράδειγμα. Παρά τη στατικότητα που φαίνεται να καραδοκεί με τους ηθοποιούς παραταγμένους πάνω στην ξύλινη δοκό, η παράσταση σε αρπάζει από το πρώτο λεπτό χάρη στο ρυθμό και στην ενέργεια που επιβάλλουν η μουσική και η ανάγνωση του κειμένου σαν παρτιτούρα, ενώ σταδιακά αποκαλύπτει μια δράση γεμάτη χυμούς, θεατρικότητα ακόμη και κίνηση παρά τον περιορισμένο χώρο.

Εκκίνησή της η ιστορία που εμπνεύστηκε ο Καμπύσης –ως αφιέρωμα στον ποιητή Κώστα Κρυστάλλη–, στην οποία οι τελευταίες στιγμές ενός άρρωστου νέου μπλέκονται με νεράιδες, απάτητες κορυφές βουνών, δαχτυλίδια με μαγικές δυνάμεις, χριστουγεννιάτικα έθιμα και άλλα στοιχεία της λαϊκής παράδοσης.

Η παράσταση αναδεικνύει το εναργές, πλούσιο γλωσσικό ιδίωμα του έργου και αναπαριστά εκρηκτικά, με φαντασία, ωραίες σκηνικές κι ενδυματολογικές λύσεις –και αρκετά καλή δραματουργική δομή, μόνο ανά σημεία θολή– την ιστορία. Η ομάδα των καλά ασκημένων ηθοποιών, τόσο σωματικά όσο και φωνητικά (Π. Γαβρέλας, Χρ. Κοτταράκου, Αθ. Κουρκάκη, Ειρ. Μακρή, Ν. Παπαδομιχελάκης, Ν. Ρουστάνη, Σπ. Χατζηαγγελάκης), χρησιμοποιώντας πότε τεχνικές του αφηγηματικού θεάτρου, πότε στοιχεία αυτοσχεδιασμού, πότε εξωκειμενικές προσθήκες (με πιο επιτυχημένες τα λόγια του Λειβαδίτη, του Σεφέρη και του Μίσσιου για τον έρωτα και πιο αμήχανες τα δικά τους σχόλια), κατορθώνει μια συγκινητική δημιουργία πάνω στο δίπολο: έρωτας – θάνατος.

* Φωτογραφία: Νίκος Πανταζάρας


Πρώτη δημοσίευση: «Αθηνόραμα», 13/12/2018

https://www.athinorama.gr/theatre/article/to_daxtulidi_tis_manas-2532243.html