Η μεσήλικη Αλέκα φοράει τις φόρμες της. Αγκομαχά πάνω σε ένα στατικό ποδήλατο γυμναστικής. Θέλει να χάσει τα περιττά κιλά της. «106, 107, 108», μετρά τους γύρους που κάνει πάνω […]
«Aυτοκτονώ.Aς μην ενοχληθή κανείς». Ο Αυτόχειρ του Μιχαήλ Μητσάκη σε σκηνοθεσία Κ. Παπακωνσταντίνου Ο Παπακωνσταντίνου φαίνεται πως δουλεύει με την ακρίβεια της βελόνας που κεντάει το ύφασμα σε ένα και […]
Οθόνες και παραμορφωτικοί καθρέφτες Για τη «Δίκη του Κ.» σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου και το «1984» σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου Πρόκειται, θεωρώ, για μια πολύ ωραία συγκυρία, πως στις αθηναϊκές […]
Το Μπλε του φόβου και της ελπίδας στο Black Box Το μπλε είναι ένα χρώμα που θυμίζει Ελλάδα. Τη σημαία της. Τον ουρανό της. Τη θάλασσά της. Τη γαλήνη της, […]
Λοξοκοιτώντας τον Σέξπηρ και ένα σημείωμα περί κριτικής Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών έκανε κάτι έξυπνο στο αφιέρωμά της στον Σέξπηρ. Δεν έψαξε τη μεγάλη παραγωγή ούτε το θέαμα εντυπωσιασμού. […]
Αντρικοί μονόλογοι περί απωλείας * Ευθύμης Φιλίππου, «Διάφορες επιλογές Πέτρος» – Σκηνοθεσία: Αργυρώ Χιώτη. Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν»-Φρυνίχου. * Δημήτρης Δημητριάδης, «Τέχνη», Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τσιάμης – BIOS. «Διάφορες επιλογές Πέτρος» […]
Το δύσκολο είδος της κωμωδίας ΙΙ. Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ: Μαύρο χιόνι. Το ημερολόγιο ενός μακαρίτη Μαύρο σαν τη νύχτα, λευκό σαν το χιόνι το Θεατρικό μυθιστόρημα του Michail Afanasjevic Bulgakov[1] είναι […]
Μεγαληνορία μεγαλήγορου Ένα έργο του Κώστα Ηρακλή Γεωργίου, βασισμένο στην υδατογραφία του Άλμπρεχτ Ντύρερ «Νεαρός Λαγός» (1502), δεσπόζει κρεμασμένο ως τεράστια αφίσα στο βάθος της σκηνής. Είναι το ίδιο έργο […]
Έξυπνη κωμωδία, σπιρτόζοι διάλογοι, πολύ καλές ερμηνείες από τον Σπύρο Παπαδόπουλο και τον Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη. Καθώς περίμενα στο πολύβουο και πολυπληθές φουαγιέ του θεάτρου Κάππα για να εισέλθω στην πλατεία […]
Για μια φραντζόλα ψωμί… Άραγε η ανάπτυξη της Συνείδησης και της Σκέψης, ως το αποτέλεσμα της δαρβινικής εξέλιξης του ανθρώπινου είδους, συνιστούν αδιαμφισβήτητους όρους της «ανωτερότητας» και της ευημερίας του; […]